Η Αραβική Άνοιξη έφερε τον Ευρωπαϊκό Χειμώνα!


Γράφει ο Θοδωρής Τσέλας
Ο κόσμος θυμάται τον έναν, τον οπωροπώλη Mohamed Bouazizi ως νονό της "Αραβικής Άνοιξης". Ελάχιστοι θυμούνται τον Hosni Kaliya. Εξαιτίας των δυο, χώρες κατέρρευσαν, εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι σκοτώθηκαν -και πεθαίνουν ακόμα- στους εμφυλίους πολέμους στη Συρία, τη Λιβύη και την Υεμένη. Οι συνέπειες αυτής της συμφοράς έφτασαν και στην Ευρώπη με τη μορφή μαζικής μετανάστευσης και τρομοκρατικών χτυπημάτων, όπως στο Παρίσι και την Κωνσταντινούπολη. 

Σήμερα, ο άνθρωπος που αυτοπυρπολούμενος έδινε το σύνθημα για εξέγερση, δήθεν για αξιοπρέπεια - ελευθερία - δικαιοσύνη κλπ, λέει πως: "Ήταν όλα ένα λάθος, δεν ήξερα τι θα συμβεί, δεν πιστεύω πια στην επανάσταση".
Ο όρος "Αραβική Άνοιξη", χρησιμοποιήθηκε από το αμερικανικό περιοδικό "Foreign Policy", τον Ιανουάριο του 2011, για να προσδιορίσει τις μεθοδευμένες και αμερικανοχρηματοδοτούμενες "λαϊκές" εξεγέρσεις στη Μέση Ανατολή, οι οποίες είχαν σκοπό την ανατροπή καθεστώτων που χαρακτηρίζονταν ως δικτατορικά και την αντικατάστασή τους με... "δημοκρατικά εκλεγμένες κυβερνήσεις", ενώ αποτελεί υπαινιγμό-παρωδία προς την "Άνοιξη των Λαών", όπου η όποια σύνδεση των περιστατικών που συνέβησαν στις χώρες που εφαρμόστηκε το αιμοσταγές δόγμα, με τις επαναστάσεις του 1848 στην Ευρώπη, χρησιμοποιείται αδόκιμα. 
Το σχέδιο της οικειοποίησης των πόρων, κάθε χώρας που πλήττονταν από εξεγέρσεις, από τις ΗΠΑ, δεν μπορεί και δεν πρέπει να εμπροσθοβαραίνει με έννοιες όπως "επαναστάσεις-λαών-για-ελευθερία-ανεξαρτησία" και άλλα ευτραφή. 
Πετρέλαιο, χρυσός ή ότι άλλο, κατά την διάρκεια αυτών των ετών κατέληξαν με πολυετή και πάμφθηνα συμβόλαια με αυστηρές ρήτρες, στα χέρια της Αμερικής! Στους λαούς έμειναν οι φανατικοί Ισλαμιστές που στην πορεία ονομάστηκαν τζιχαντιστές, ο φόβος και το χάος και φυσικά η στυγνές δικτατορίες που επιβλήθηκαν. 
Το σχέδιο εκπονήθηκε αρκετά πιο πίσω. Ήταν Ιούνιος του 2006 όταν η «Επιθεώρηση Ενόπλων Δυνάμεων» (AFJ, Armed Forces Journal) των Ηνωμένων Πολιτειών δημοσίευε το περιβόητο άρθρο και κυρίως χάρτες του Αντισυνταγματάρχη εν αποστρατεία Ράλφ Πήτερς "Blood Borders: How a Middle East Would Look" («Ματωμένα σύνορα: Πως θα μπορούσε να μοιάζει μία καλύτερη Μέση Ανατολή») που επιβεβαιώνει την άποψη μας.

Το περιοδικό στο οποίο δημοσιεύθηκε το συγκεκριμένο άρθρο δεν είναι κάποιο που πουλιέται σε. περίπτερα και εκδίδεται από τον οποιοδήποτε, αλλά θεωρείται ως ένα ημιεπίσημο βήμα εκφοράς απόψεων του Αμερικανικής ηγεσίας, στρατιωτικής και πολιτικής, έτσι όπως συμβαίνει και με το άλλο διάσημο και εγκυρότατο περιοδικό Foreign Affairs. Άρα το συγκεκριμένο βήμα εκφοράς δημοσίου λόγου δεν ήταν τυχαίο.
Ο συγγραφέας του άρθρου δεν είναι επίσης ένας τυχαίος αργόσχολος απόστρατος, ο οποίος δεν είχε τι να κάνει τον ελεύθερο χρόνο του και επιδιδόταν σε παιχνίδια επί χάρτου και μάλιστα μίας περιοχής η οποία "παράγει ιστορία" τουλάχιστον κάθε τριάντα με πενήντα χρόνια. Πρόκειται για έναν πολυγραφότατο συγγραφέα βιβλίων, αναλύσεων και άρθρων ο οποίος μετά την αποστρατεία του κάνει καριέρα ως αναλυτής σχετικών θεμάτων άμυνας και εξωτερικής πολιτικής ενώ οι απόψεις του φιλοξενούνται στα πλέον συστημικά μέσα ενημέρωσης των ΗΠΑ
Από το χειμώνα του 2011, όταν ξεκίνησαν τα πρώτα γεγονότα που συγκλόνισαν τον αραβικό κόσμο, τις περισσότερες απώλειες υπέστησαν η Τυνησία, η Λιβύη, η Αίγυπτος, η Υεμένη, η Συρία, το Μπαχρέιν και η Ιορδανία. Οι ειδικοί εκτιμούν όχι μόνο τις άμεσες οικονομικές ζημιές, αλλά και τις έμμεσες απώλειες. Σε αυτές συμπεριλαμβάνονται: η μείωση των επενδύσεων και η επιβράδυνση της οικονομικής ανάπτυξης των παραπάνω χωρών.
Στην Αίγυπτο, παρά το ότι υπήρχε ρεύμα υποστηρικτών της φιλελεύθερης δημοκρατίας ανάμεσα στο κίνημα που ανέτρεψε το Μουμπάρακ, εντούτοις δεν μπόρεσε να ασκήσει μεγάλη επιρροή με αποτέλεσμα να καπελωθεί μέχρι το καλοκαίρι του 2013 από τους ισλαμιστές, οπότε το πραξικόπημα του στρατού ανέτρεψε την ακατάσχετη άνοδο και τελική κυριαρχία των ισλαμιστών.

Στην Τυνησία η εξέγερση έφερε τους ισλαμιστές στην εξουσία που συνεχίζουν με σοβαρά προβλήματα. Στη Λιβύη η εξέγερση προκάλεσε διεθνή στρατιωτική επέμβαση που επέφερε χάος, αβεβαιότητα και πιθανή τριχοτόμηση της χώρας. Στη Συρία, η αδυναμία μίας διεθνούς επέμβασης έδωσε παράταση στην κρίση λαμβάνοντας τη μορφή εμφυλίου πολέμου, με τους ισλαμιστές-σαλαφιστές να παίζουν τον κεντρικό ρόλο στην προσπάθεια ανατροπής του καθεστώτος Άσαντ.

*Ό,τι όμως ξεκίνησε ως «Αραβική Άνοιξη» για πολλές κοινωνίες της Μέσης Ανατολής έχει αρχίσει να εξελίσσεται ως κινούμενη άμμος για τους χριστιανικούς πληθυσμούς της περιοχής, οι οποίοι αποδεικνύονται τα εύκολα θύματα των πολιτικών εξελίξεων. Βεβαίως όσο εύκολο κι αν είναι να αποδώσουμε τις διώξεις Χριστιανών στην γενικότερη αναρχία που συσσωρεύουν οι εξεγέρσεις, κυρίως στην Αίγυπτο και την Συρία, εντούτοις δεν είναι η καλύτερη οπτική γωνία για να προσεγγίσει κανείς το πρόβλημα.
Μία πιο επισταμένη μελέτη του θέματος και γίνεται σαφές ότι οι πρόσφατες επιθέσεις είναι μέρος μιας μεγαλύτερης πολεμικής εναντίον τωνΧριστιανών στη Μέση Ανατολή, μιας πολεμικής η οποία μπορεί να αναχθεί σε εξελίξεις που έλαβαν χώρα στις μουσουλμανικές κοινωνίες σε περασμένες δεκαετίες.

Οι αραβικές εξεγέρσεις μπορεί να είναι η γενεσιουργός αιτία για μερικά ακραία περιστατικά βίας, αλλά οι ρίζες του προβλήματος είναι πολύ βαθύτερες – και το διακύβευμα είναι πολύ μεγαλύτερο από ό, τι θα περίμενε κανείς. Αυτό που βλέπουμε είναι στην πραγματικότητα μια περιφερειακή θρησκευτική εξόντωση η οποία σύντομα θα εξελιχθεί σε μία ιστορική καταστροφή για τους Χριστιανούς αλλά και για τους μετριοπαθείς Μουσουλμάνους.

Κατά τις αρχές του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, ο χριστιανικός πληθυσμός της Μέσης Ανατολής, η οποία τότε ήταν κατά το πλείστον μέρος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, αποτελούσε ένα σημαντικό κομμάτι στη γενικότερη δημογραφική κατανομή που έφθανε περίπου στο 20% επί του συνόλου.

Σήμερα, εκατό δηλαδή χρόνια μετά έχει συρρικνωθεί περίπου στο 4%. Αν και είναι δύσκολο να είμαστε ακριβείς, έχουν απομείνει μερικές δεκάδες χιλιάδες Χριστιανοί στην περιοχή και ο αριθμός αυτός ενδέχεται μειωθεί περαιτέρω, λαμβάνοντας υπόψη την συνεχιζόμενη αποσταθεροποίηση της Συρίας και της Αιγύπτου, δύο κράτη με ιστορικά μεγάλους χριστιανικούς πληθυσμούς.

Με τον σημερινό ρυθμό μείωσης, μπορεί κάλλιστα να μην υπάρχει σημαντική χριστιανική παρουσία στη Μέση Ανατολή, σε μια γενιά ή δύο.

Οι Σαλαφιστές έχουν στηρίξει την πολιτική των διώξεων κατά των Χριστιανών της Συρίας, τους οποίους χαρακτήρισαν συνεργάτες και στυλοβάτες του καθεστώτος Άσαντ. Συνεπώς σε περίπτωση ανατροπής του καθεστώτος Άσαντ, οι Χριστιανοί θα βρεθούν σε εξαιρετικά δυσμενή θέση. Ακόμη και η αδράνεια και παθητικότητα που επιδεικνύουν σήμερα οι Χριστιανοί για τον συριακό εμφύλιο πόλεμο είναι για τους Σαλαφιστές τεκμήριο ενοχής.

Σε παρόμοιο πλαίσιο λειτούργησε και η δυναμική εναντίον των Χριστιανών στην Αίγυπτο, η οποία διαθέτει τον παλαιότερο και μεγαλύτερο χριστιανικό πληθυσμό της Μέσης Ανατολής.

Οι Κόπτες της Αιγύπτου αποτελούν περίπου το 10% του πληθυσμού, ή περί τα οκτώ εκατομμύρια άνθρωποι.

Πολλοί Χριστιανοί της Αιγύπτου, συμπεριλαμβανομένου του Κόπτη Πατριάρχη, δεν έκρυψαν την υποστήριξή τους προς το στρατιωτικό πραξικόπημα που ανέτρεψε τον υποστηριζόμενο από την Μουσουλμανική Αδελφότητα πρόεδρο από το αξίωμά του. Αυτή η υποστήριξη έχει ανοίξει τον δρόμο για αχαρακτήριστες πράξεις βίας από ορισμένους υποστηρικτές των Αδελφών Μουσουλμάνων εναντίον των χριστιανικών μειονοτήτων της χώρας.

Η τραγωδία για τους Χριστιανούς της Μέσης Ανατολής είναι προφανής.
Οι ζωές, οι περιουσίες και οι λατρευτικοί τους χώροι ευρίσκονται σε διαρκή κίνδυνο. Εκδιώκονται από τις πατρογονικές τους εστίες και αναγκάζονται να φύγουν ως πρόσφυγες σε γειτονικές χώρες όπου είναι, σε πολλές περιπτώσεις, εξίσου ανεπιθύμητοι.

Αλλά, είναι σημαντικό να σημειωθεί ότι το ξερίζωμα των Χριστιανών της περιοχής αποτελεί επίσης μια καταστροφή και για τους Μουσουλμάνους.

Είναι αυτοί στους οποίους θα μείνει το έργο της οικοδόμησης μιας πιο ανεκτικής και δημοκρατικής(;) κοινωνίας στον απόηχο αυτών των βαρβαροτήτων. Σήμερα οι τζιχαντιστές αφαιρούν το είδος τού πλουραλισμού που αποτελεί το θεμέλιο για κάθε πραγματικά δημοκρατική δημόσια ζωή ενώ η εξαγωγή της ανθρωπιστικής κρίσης στην Ευρώπη δεν θα ωφελήσει κανέναν, απεναντίας, θα δημιουργήσει τρόμο και φόβο και στην συνέχεια εμπάθεια και μίσος μεταξύ αλλοθρήσκων με ανυπολόγιστες συνέπειες για το μέλλον.

*Με στοιχεία από άρθρο του Χρήστου Ιακώβου - Διευθυντή του Κυπριακού Κέντρου Μελετών


Post A Comment
  • Blogger Comment using Blogger
  • Facebook Comment using Facebook
  • Disqus Comment using Disqus

Δεν υπάρχουν σχόλια :