Αγαπητοί της "the huffigton post" φτάνει η ασχετοσύνη! η Ελλάδα έχει πολύ αρχαιότερες πόλεις από την ίδια την αρχαιότητα


''Αναζητούμε την αλήθεια την υπέρτατη. 
Αλλά δεν την αναζητούμε συζητώντας. 
Την αναζητούμε πολεμώντας .
Όχι μόνο στην μάχη. Πολεμώντας στην ζωή. 
Δεν ζούμε διασκεδάζοντας,
Διασκεδάζουμε ζώντας. 
Έχει μεγάλη διαφορά.''

Σπαρτιάτες οι Κυνηγοί της Αρετής

Μια "δημοσιογραφική έρευνα" - ότι ναναι δηλαδή - που δεν στηρίζεται σε επιστημονική έρευνα και ανάλυση δημοσιεύτηκε εδώ: http://www.huffingtonpost.gr και το ανάδειξε και ο τοπικός διαδικτυακός χώρος: http://www.notospress.gr όπου στις 15 αρχαιότερες πόλεις της Ευρώπης ΔΕΝ περιλαμβάνει την Σπάρτη!

"Δημοσιογραφική έρευνα" εννοούμε κάτι κατά προσέγγιση, κατόπιν εντολής του εκάστοτε πελάτη;

Γιατί στην περίπτωση της έγκυρης ηλεκτρονικής εφημερίδας που φιλοξενεί το ατυχές άρθρο, το να φιλοξενήσει πόλεις με ιστορία 1000 ετών και να αφήσει απέξω την αρχαία πόλη της  Σπάρτης, των 3.000+ χρόνων ιστορίας, είναι απαράδεκτο!

Και η πιθανή δικαιολογία του καλοπροαίρετου αδιάβαστου πως "ίσως φιλοξενούνται ιστορικές πόλεις που έχουν συνέχεια στον χρόνο" μας βρίσκει να διαφωνούμε κάθετα, γιατί η πόλη της σύγχρονης Σπάρτης κατέχει την ίδια θέση της αρχαίας πόλης και κάθε αμφισβήτηση είναι εκ του πονηρού!

Σύμφωνα με τον ιστορικό Θουκυδίδη, κατά τον 5ο αιώνα π.Χ., το σπαρτιατικό κράτος εκτεινόταν στα δύο πέμπτα της Πελοποννήσου, περίπου 8.500 km², έκταση τριπλάσια των Αθηνών.
Περιελάμβανε δύο κύριες περιοχές, τις οποίους διαχώριζαν οροσειρές.



Η Λακωνία, αν επιθυμούμε να την ορίσουμε αυστηρά, περιορίζεται στα δυτικά από το όρος Ταΰγετος, ενώ στο νότο και την ανατολή από το Μυρτώο Πέλαγος. Τα σύνορά της στο βορρά ήταν ευμετάβλητα: το 545 π.Χ. η Σπάρτη, υπό το βασιλιά της Εχέστρατο, κατέκτησε την εύφορη πεδιάδα της Κυνουρίας, την οποία είχε αποικήσει σύμφωνα με το μύθο ο Κύνουρος, γιος του Περσέα από το Άργος. Έκτοτε τα όρια της περιοχής περνούν από τα περίχωρα της Θυρέας (κοντά στο σύγχρονο Άστρος), η περιοχή της κόμης του Τυρού και των Πρασιών ήταν τα φυσικά σύνορα και ποτέ δεν χάθηκαν από την Σπάρτη, το νότιο τμήμα του Παρθενίου όρους, την κοιλάδα του Ευρώτα (περιλαμβάνοντας και τη Σκυρίτιδα) και έπειτα την περιοχή στα πόδια του Χελμού, που ταυτίζεται με τη Βελμινάτιδα.

Η Μεσσηνία, η οποία κατακτήθηκε κατά τους ομώνυμους πολέμους, περικλείεται στα βόρεια από τον ποταμό Νέδα και τα Αρκαδικά Όρη, στα ανατολικά από το όρος Ταΰγετος, στα νότια από τον Μεσσηνιακό Κόλπο και στα δυτικά από το Ιόνιο Πέλαγος. Περιλαμβάνει μεγάλους ορεινούς όγκους, ανάμεσα στους οποίους τα όρη της Κυπαρισσίας και την Ιθώμη. Στο μέσον βρίσκεται η κοιλάδα της Μεσσηνίας, την οποία βρέχει ο ποταμός Πάμισος.

Τη Λακωνική Πολιτεία αποτελούσαν αρχικά τέσσερις κώμες με τα ονόματα Κόνουρα, Λίμναι, Μεσόα και Πιτάνα.  Μια πέμπτη, σε απόσταση κάποιων χιλιομέτρων, οι Αμύκλαι, προστέθηκαν σε μια άγνωστη εποχή.

Αίολο λοιπόν το επιχείρημα τους.

Πολύ σωστά επισημαίνει και η notospress πως φταίνε και οι "σύγχρονοι σπαρτιάτες" για την μικροαστή αδιαφορία τους που σιγά - σιγά "σβήνει" η ιστορία της Σπάρτης επειδή το θέλουν κάποιοι... Χαρακτηριστικά το δημοσίευμα που προσυπογράφουμε λέει:"Με ευθύνη και των σύγχρονων Σπαρτιατών που είτε αγνοούν είτε δεν τολμούν, η Σπάρτη, έχει υποστεί βάναυση κακοποίηση από συγγραφείς, σκηνοθέτες και δημοσιογράφους".

Οι Σπαρτιάτες, αέναη Ελληνική φυλή, ήταν μια ιδιαίτερη κοινωνία, με συγκεκριμένη δομή και φιλοσοφία. Οι Σπαρτιάτες είχαν υποχρεωτική δημόσια Παιδεία, σε αντίθεση με τους Αθηναίους, όπου η εκπαίδευσή τους ήταν μόνο ιδιωτική. Μιλάμε για μια πραγματικά αταξική κοινωνία, με ίσα δικαιώματα και υποχρεώσεις προς τους πολίτες της. Είχαν επίσης συγκεκριμένες απόψεις για τη ζωή, το θάνατο, την αγάπη και τον έρωτα, την τέχνη, την μύηση και την αλήθεια. Και φυσικά για τον πόλεμο.

Στην Σπάρτη, τα νομίσματα ήταν μεγάλα και σιδερένια για να αποφεύγεται ο αποθησαυρισμός

Στην Αθήνα κυβερνούσαν οι πλούσιοι αφού υπήρχε μεγάλη ανισοκατανομή του πλούτου. 
Στη Σπάρτη όμως πράγματι όλοι διαβιούσαν με ισότητα και αξιοπρέπεια, ενώ για τη διακυβέρνηση του τόπου, επιλέγονται οι συνετοί και γενναίοι.

Η πορεία της ζωής του σπαρτιάτη πολεμιστή γινόταν για την κατάκτηση της αρετής και μέσω αυτής στην προσέγγιση της γνώσης, τη θέαση του θείου και μετά τη μέθεξη με αυτό, τη "θέωση" την ίδια. Δεν ήταν εύκολη πορεία αυτή. Αντίθετα. "H δική μας πορεία στη ζωή δεν είναι γραμμένη "με μελάνι", είναι γραμμένη με αίμα", λέγανε. Είναι πορεία μυητική, όπως σε όλα τα μυστήρια, είτε Ελευσίνια, είτε Καβείρια, είτε όλα τα άλλα. "Ποια, όμως, μύηση, σε ποιο μυστήριο είναι περισσότερο εναργής από τη μάχη την ίδια;".

Αλλά οι Σπαρτιάτες μάχονταν, δεν μάχονταν για να νικήσουν. Νικούσαν, επειδή μάχονταν. 
Ποια μάχη, όμως; H μάχη στη ζωή, όχι μόνο στον πόλεμο. «Ηττημένος στη ζωή, τι αξία έχει αν νικήσεις στη μάχη; Ηττημένος από τον εαυτό σου, τι αξία έχει αν νικήσεις τον αντίπαλο;» μονολογεί ο σπαρτιάτης αξιωματικός. Γι αυτό ζουσαν λιτά και στερημένα, γι αυτό περιόριζαν τα πάθη και τις επιθυμίες τους, γι αυτό απόφευγαν τον πλούτο και τις ταξικές διακρίσεις που οδηγούσαν σε αυτόν.

Αυτή η πόλη δεν άξιζε αγαπητέ δημ(ι)οσιογραφίσκε συντάκτη του εν λόγω άρθρου, μια θέση στην 15άδα των αρχαίων πόλεων στην Ευρώπη; 

Y.Γ. Βέβαια, το ανόητο και ανιστόρητο δημοσίευμα αφήνει απέξω και άλλες πόλεις, όπως της Ρόδου ή της Κύπρου μας, την Κνωσσό, την Θήρα και πολλές άλλες ακόμη ιδιαίτερα της Μακεδονίας και της Θράκης... 
Κάτι που είναι επιεικώς απαράδεκτο...Έως και ύποπτο...

Χρήστος Κατράκης - Γραμματέας Τ.Ο. Σπάρτης
Post A Comment
  • Blogger Comment using Blogger
  • Facebook Comment using Facebook
  • Disqus Comment using Disqus

Δεν υπάρχουν σχόλια :