Το διαχρονικό πλιάτσικο στα ταμεία


Απίστευτες ..."συμπώσεις". Και σύμπτωση επαναλαμβανόμενη παύει να είναι σύμπτωση.
O υπουργός εργασίας Πάνος Σκουρλέτης (σε συνεργασία με τον Οργανισμό Διαχείρισης Δημόσιου Χρέους - ΟΔΔηΧ) ζήτησε να καταθέσουν στην Τράπεζα της Ελλάδος τα "πλεονάζοντα διαθέσιμά τους" (δηλαδή, όσα λεφτά δεν τα έχουν άμεση ανάγκη(!!!), ενισχύοντας την ταμειακή ρευστότητα του δημοσίου, με αντάλλαγμα επιτόκιο ύψους... 2%!

Ότι έκανε το 2012 ο τότε υπουργός οικονομικών Ευάγγελος Βενιζέλος (φυσικά, με τις ευλογίες της Τράπεζας της Ελλάδος) στα αποθεματικά όχι μόνο των ταμείων αλλά και των νοσοκομείων και των πανεπιστημίων κλπ.

Ότι είχαν κάνει καμιά εικοσιπενταριά χρόνια, κάπου στα τέλη τής δεκαετίας τού '80, οι διοικήσεις των ασφαλιστικών μας ταμείων που αποφάσισαν να διοχετεύσουν τα αποθεματικά τους στην -τότε διαβόητη- Τράπεζα Κρήτης, του -επίσης διαβόητου- Γιώργου Κοσκωτά. 

Βεβαίως, τα επιτόκια που εξασφάλισαν τα ασφαλιστικά ταμεία από την Τράπεζα Κρήτης ήσαν εμφανώς ξεφτιλισμένα αλλά κανένας από τις διοικήσεις τους δεν πήγε φυλακή για απιστία. 
Φυσικά, οποιαδήποτε καταγγελία ότι αυτές οι "εμπνευσμένες" αποφάσεις των διοικήσεων των ταμείων πάρθηκαν μετά από πίεση της κεντρικής πολιτικής εξουσίας (λέγε με Μένιο Κουτσόγιωργα, για παράδειγμα), ελέγχεται ως ανακριβής.

Δέκα χρόνια αργότερα, κάπου στα τέλη τής δεκαετίας τού '90, κάποιες άλλες διοικήσεις των ίδιων ασφαλιστικών ταμείων αποφάσισαν να διοχετεύσουν τα αποθεματικά τους στην Σοφοκλέους (όπου βρισκόταν τότε το Χρηματιστήριο Αθηνών), ενεργώντας με την ίδια ακριβώς οξυδέρκεια η οποία χαρακτήριζε τότε την κάθε κουτσή Μαρίκα που παρίστανε την...επενδύτρια. 

Βεβαίως, όταν ξεθύμανε η φούσκα, τα ασφαλιστικά ταμεία βρέθηκαν να έχουν χάσει μερικά δισεκατομμύρια ("μερικά" σε ευρώ, γιατί σε δραχμές ήσαν εκατοντάδες) αλλά κανένας απ' αυτές τις διοικήσεις δεν θεωρήθηκε υπεύθυνος. Φυσικά, οποιαδήποτε καταγγελία ότι το "παιχνίδι" των διοικήσεων των ασφαλιστικών ταμείων με το Χρηματιστήριο οφειλόταν σε άτυπη "συμβουλή" ή "οδηγία" τής κεντρικής πολιτικής εξουσίας (λέγε με Κώστα Σημίτη ή Γιάννο Παπαντωνίου, για παράδειγμα) ελέγχεται ως ανακριβής.

Στις αρχές του 2012, με δεδομένο ότι τα αποθεματικά των ασφαλιστικών ταμείων είχαν τοποθετηθεί σχεδόν εξ ολοκλήρου σε ομόλογα του ελληνικού δημοσίου, το "κούρεμα", για το οποίο πανηγύριζαν κάποιοι ελαφρόμυαλοι, εξαφάνισε το 53% των αποθεματικών των ταμείων. Φυσικά, οποιαδήποτε καταγγελία ότι η επιμονή των διοικήσεων των ασφαλιστικών ταμείων να αγοράζουν ομόλογα του ελληνικού δημοσίου την ώρα που όλοι οι άλλοι τα ξεφορτώνονταν επειδή γνώριζαν για το επερχόμενο κούρεμα, οφείλεται σε άτυπη "γραμμή" τής κεντρικής πολιτικής εξουσίας (λέγε με Λουκά Παπαδήμο ή Ευάγγελο Βενιζέλο, για παράδειγμα) και ελέγχεται ως ανακριβής.

Μ' αυτά και μ' αυτά, στα ταμεία των ασφαλιστικών ταμείων απόμειναν κάτι πενταροδεκάρες και μπόλικες αράχνες. Κάπως έτσι ήρθε κι ο μέγας σοσιαλιστής μεταρρυθμιστής Λοβέρδος να μας πει ότι δεν πάει άλλο, ότι το κράτος δεν μπορεί να εγγυηθεί πλέον παρά μια βασική σύνταξη (ας πούμε 300 ευρώ) και ότι όποιο επικουρικό ταμείο δεν έχει να πληρώσει τις συντάξεις του θα κλείνει κι οι ασφαλισμένοι του θα πηγαίνουν να κόβουν τον λαιμό τους. Και κάπως έτσι ήρθαν κι οι άλλοι μεταρρυθμιστές (τύπου Βρούτση και Στουρνάρα) να αναξαναμαναμεταρρυθμίσουν τα αμεταρρύθμιστα, να κόψουν τα άκοφτα, να καταργήσουν δώρα κι επιδόματα και, γενικά, να πάρουν και να σηκώσουν όσα είχαν απομείνει άπαρτα κι ασήκωτα.

Επειδή, όμως, το βαρέλι δεν έχει πάτο, η ιστορία συνεχίζεται...
Post A Comment
  • Blogger Comment using Blogger
  • Facebook Comment using Facebook
  • Disqus Comment using Disqus

Δεν υπάρχουν σχόλια :