Κύπρος 1 Απριλίου 1955...Αγώνας για την Ελευθερία


'Άρθρο του Γιώργου Φράγκου στην εφημερίδα "ΕΜΠΡΟΣ"
«Τι τιμή στο παληκάρι όταν πρώτο στη φωτιά σκοτωθεί για την Πατρίδα με την σπάθα στα όεξιά».
Με αυτούς τους στίχους του ποιητή Τυρταίου, αποχαιρέτησε τον γιο του Ανδρέα Παναγίδη, λίγο πριν οδηγηθεί στην αγχόνη από τους Βρετανούς δήμιους. γερο-Γρηγόρης Παναγίδης, τον Σεπτέμβριο του 1956.
Ήταν μια από τις πιο συγκινητικές στιγμές της εποποιίας του σύγχρονου Ελλησμού, η θυσία των αγωνιστών της Ε.Ο.Κ.Α. για το όνειρο της Ένωσης με τη μητέρα Ελλάδα.
Στην ιστορία, η 1η Απριλίου του 1955 έχει κατοχυρωθεί ως η ημέρα έναρξης του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα του Κυ­πριακού Ελληνισμού από τα δεσμά τη: Βρετανικής αποικιοκρατίας.
Κάτω από την εμπνευσμένη ηγεσία μι­ας από τις κορυφαίες στρατιωτικές και πολιτικές φυσιογνωμίες του Έθνους μας στον 20ό αιώνα, του Γεωργίου Γρίβα, τον θρυλικού «Διγενή», χιλιάδες Κύπριοι 
πή­ραν τα όπλα, λαχταρώντας μόνο το προ­αιώνιο αγαθό του Ελληνισμού, την Ελευ­θερία.
Τα ξημερώματα της ημέρας εκείνης όλη η Μεγαλόνησος σείστηκε από τον εκκωφαντικό θόρυβο των εκρήξεων, αποτέ­λεσμα εκτεταμένων δολιοφθορών σε στρατιωτικές εγκαταστάσεις των Βρετα­νών.
Προσεβλήθησαν κυβερνητικά κτίρια των κατακτητών, αστυνομικοί σταθμοί, ρα­διοσταθμοί, στρατιωτικές αποθήκες και άλλοι στόχοι.
Ο πρώτος νεκρός του αγώνα ήταν ο Μόδεστος Παντελή, που στην προσπάθειά του να προκαλέσει διακοπή ρεύματος στην περιοχή της Αμμοχώστου, υπέστη ηλεκτροπληξία και ακαριαίο θάνατο.
Τα πλήγματα αιφνιδίασαν τους Βρετα­νούς, που έκαναν λόγο για οργανωμένη επιχείρηση σαμποτάζ του Ελληνικού στρατού, αδυνατώντας να φανταστούν πως στην Κύπρο υπήρχε μυστική οργάνω­ση.
Ο ραδιοσταθμός των Αθηνών που ελεγ­χόταν από τον Κωνσταντίνο Καραμανλή και το ΑΚΕΛ (Κομμουνιστικό Κόμμα Κύπρου) καταδίκασαν αμέσως την ενέργεια αυτή. Οι Κύπριοι αριστεροί, μάλιστα, χρη­σιμοποιώντας ειρωνικούς χαρακτηρι­σμούς, όπως «τραμπούκοι», «ψευτοπαλικαράδες» και άλλα, προσπάθησαν εξ αρ­χής να σπιλώσουν τον Αγώνα.
Η επίσημη εφημερίδα του ΑΚΕΛ «Νέος Δημοκράτης» στο φύλλο της 6ης Απρι­λίου 1955 αποκήρυσσε τις εκρήξεις, επισημαίνοντας «ότι πρέπει με ανοιχτό και ει­ρηνικό παλλαϊκό αγώνα να αφοπλίσουμε ο χέρι του ξένου κυρίαρχου». Αλλά το ΚΚΕ δια του γενικού γραμματέα του Νίκου Ζαχαριάδη φρόντισε να αποκαλύψει, σε ραδιοφωνική εκπομπή του από την Τασκένδη, την ταυτότητα του αρχηγού της ΕΟΚΑ.
«Την δουλειά αυτή την διευθύνει ο αρχιχίτης ψευτοδιγενής Γρίβας», είπε και άνοιξε τα μάτια των Βρετανών.
Έτσι, άρχισε ο κύκλος των διώξεων κατά των αγωνιστών της ΕΟΚΑ, που πέθαναν με ένα χαμόγελο, με ένα τραγούδι, περιφρονώντας τον θάνατο, στην ποτισμέ­νη από Ελληνικό αίμα, γη της Μεγαλονή- σου. Κανείς από τους συλληφθέντες δεν λύ­γισε, ούτε καν μπροστά στο σχοινί της αγ­χόνης όπου τους έστελνε ο Εισαγγελέας της Γηραιάς Αλβιώνος, Ραούφ Ντεκτάς! Συνολικά στα πεδία των μαχών έπεσαν 108 αγωνιστές της ΕΟΚΑ. Εννέα απ’ αυτούς οδηγήθηκαν στην κρεμάλα, όπου και θανατώθηκαν, ψάλλοντας τον Εθνικό "Υμνο.
Η αλυσίδα του θανάτου ξεκίνησε με τον Μιχαήλ Καραολή και έκλεισε με τον 18χρονο Ευαγόρα Παλληκαρίδη. Αλλοι έξι έγιναν ολοκαύτωμα αρνούμενοι να πα­ραδοθούν: ο Γρηγόρης Αυξεντίου, ο Κυ­ριάκος Μάτσης και οι τέσσερις του αχυ­ρώνα του Λιοπετρίου. Αξίζει να σημειω­θεί πως 13 από τους ήρωες θανατώθηκαν μέσα στις φυλακές, υποκύπτοντας στα σαδιστικά βασανιστήρια των Βρετανών και των Τουρκοκυπρίων συνεργών τους.
Από την πλευρά τους οι Βρετανοί είχαν απώλειες που ξεπέρασαν τους 700 άνδρες. Αν και η ΕΟΚΑ κατάφερε να νικήσει στο στρατιωτικό πεδίο την Βρετανική υπερδύναμη, εν τούτοις η ενδοτική κυβέρνηση Καραμανλή (του πρεσβύτερου) οδήγησαν αντί της Ένωσης με την Ελλάδα, στην ίδρυση ανεξάρτητου Κυπριακού κράτους.
Τα αίτια της προδοσίας υπήρξαν πολλά, με κύρια την αδιαφορία της κυβέρνησης των Αθηνών να προασπίσει τα δίκαια του Κυπριακού Ελληνισμού. Αντιθέτως, σύρ­θηκε στις συμφωνίες Ζυρίχης και Λονδί­νου που επέβαλλαν την Τουρκία ως εγγυήτρια δύναμη.
Ο αρχηγός του αντιαποικιακού αγώνα Γεώργιος Γρίβας εδιώχθη από τους πολιτι­κούς του αντιπάλους και εξαναγκάσθηκε να κρύβεται στο Τρόοδος κυνηγημένος από Κύπριους στρατιωτικούς και αστυνομικούς.
Η τραγική ειρωνεία ήταν ότι ο θάνατος τον βρήκε στις 27 Ιανουαρίου του 1974, κρυμμένο και καταδιωκόμενο από τις αρ­χές του κράτους το οποίο αυτός απελευθέ­ρωσε. Την τεράστια εθνική προσφορά του δεν βρήκαν το θάρρος να τιμήσουν η πο­λιτική και θρησκευτική ηγεσία της Κύ­πρου. Ίσως, να ’ναι κι αυτή η μοίρα των ηρώων...

Γ. ΦΡΑΓΚΟΣ







Post A Comment
  • Blogger Comment using Blogger
  • Facebook Comment using Facebook
  • Disqus Comment using Disqus

Δεν υπάρχουν σχόλια :